Zonder het publiek hadden wij dit niet gekund. Nou, dat gevoel was wederzijds. Wij leven weer en de ploeg wordt weer een ouderwetse vechtmachine.
Jong en wat ouder samen in de partybus. Een volgstoet met volle auto’s. Een mooie arena waarin de Achilles en Tempo beide voldoende volume op de been hadden gebracht. Staan was de enige optie om iets te zien van het spektakel. De trommels klonken. Gespannen gezichten. Een snelle voorsprong voor Tempo, een eerste overwinningsvuist richting het publiek.
Achilles langszij en een kleine voorsprong. Na een minuut of 10, 7-7. De ploegen in evenwicht. En dan de beslissende 6 minuten. Trouwe verslaggever Tom was duidelijk in zijn oordeel: Die 6 minuten waren er geen goals bij Achilles en wij maakten er 5. Dus liepen wij met 5 goals uit. Daarna was het stuivertje wisselen met goals dus het gat werd niet meer kleiner dan 4. Achilles is eigenlijk niet meer dichterbij gekomen.
En dat klinkt dan eenvoudig maar zo was het natuurlijk niet. Kayleigh voorop in de strijd, die vervolgens een bijzondere gele kaart kreeg toen de kerel op de roze schoentjes de bal niet uit haar handen kreeg getrokken. Renske ging, zoals alleen Renske kan. Volle vaart, nergens inhouden. Twee stippen, twee goals. Lisa met een uitstekend schotpercentage. Fieke die in een paar minuten haar visitekaartje met een glimlach afgaf.
En dan onze mannen. Wat heb ik van ze genoten. Mats heeft met zekerheid de langste juicharmen. Pim toonde zijn teamgeest en was de hele wedstrijd paraat voor het geval dat. Jeroen straalde vanaf de eerste tot de laatste minuut en was onnavolgbaar voor zijn tegenstanders. Een gebalde vuist bij elke balverovering. Thomas gaf alles wat hij had en toen nog een beetje meer. En guess who’s back: Noah! Wat een timing voor zo’n wedstrijd!
Blijft Anne over, na een prima pot verliet zij vlak voor het einde het strijdtoneel met een pijnlijke enkel. Twee weken rust en dan rekenen we weer op deze steunpilaar.
Achilles probeerde wel, maar tegen deze mooie teamprestatie waarin iedereen alles voor elkaar over had was niets te beginnen. 8 wissels later, een ander team aan Haagse zijde, maar geen antwoord op de Alphense Geel – zwarte brigade. Het werd stil aan de overkant…
Het aftellen kon beginnen, 10, 9, 8, …. 3, 2, 1! Bam! Eerste finale gewonnen. En wat een geluk. We mogen er nog 3.
De eerste stop: Voorburg (Elzendreef 24), 28 februari om 15:30. De perfecte tijd voor een teamuitje voor jong en oud. 25 minuten rijden voor een middag top entertainment. Stemmen klaar, zingen maar: We hebben de L, we hebben de A, La-la-la….
Dus trainers, verzamel je spelers. Neem ze mee. Ouders zoek een geel accent in de kast. We gaan een feestje bouwen, en jij mag erbij zijn. Ons vlaggenschip vaart er uitstekend op!
