Jarenlang mocht ik op deze plek onder de titel 'Van de voorzitter' op onregelmatige basis een stukje tekst publiceren. Nu is de titel anders, maar de tekst wordt vanuit hetzelfde Tempohart geschreven. Want wat een onvoorstelbare eer is het om erelid van Tempo te mogen zijn.

Zo kort voor de zomervakantie heb ik altijd de welhaast onbedwingbare neiging om even terug te kijken. Als onderwijsman voelt dat als een logisch moment, omdat dan het schooljaar wordt afgesloten en er na die beruchte lange vakanties weer een jaar volgt met nieuwe kansen en ervaringen. En, wees gerust, ik ga jullie niet vermoeien met alles wat ik dit afgelopen jaar heb meegemaakt. Maar een korte reflectie op wat mij de afgelopen ledenvergadering overkwam, deel ik graag met jullie.

Benoemd worden tot erelid van Tempo is nogal wat. Het is een enorme eer, maar eerlijk gezegd maakt het me vooral nederig. Onze prachtige vereniging Tempo draait op zoveel mensen die zich jarenlang inzetten, soms heel zichtbaar, maar vaak ook zonder dat iemand het ziet. Dat ik dit dan mag ontvangen, terwijl er zoveel zijn die dit verdienen, voelt bijzonder en bijna onwerkelijk

Als ik terugkijk op 49 jaar Tempo, zie ik vooral een lange rij momenten waarop we samen mooie stappen hebben gezet. Van de pinkster- en schoolkorfbaltoernooien tot de Happies, van ICT‑klusjes tot livestreamcommentaar, van het maken van de Tempost tot het opzetten van de eerste websites, van jeugdteams begeleiden tot teambegeleider bij de selectie. En uiteraard de 2 periodes als bestuurslid, waarvan de laatste als voorzitter, waarin we met elkaar sportief en organisatorisch grote stappen hebben gezet.

Het mooiste blijft toch de cultuur van Tempo: mensen die er zijn als je ze nodig hebt, die elkaar helpen, die samen plezier maken, die verantwoordelijkheid nemen en die steeds weer dat stapje extra zetten. Dat ik daar onderdeel van mag zijn, is eigenlijk de grootste beloning.

Op de ALV werd ik volledig overvallen door de benoeming en besefte ik me ineens ook wat dat in de afgelopen jaren gedaan moet hebben met al die leden die ik heb mogen benoemen in mijn rol als voorzitter. Dat er ineens een filmpje wordt getoond waarbij jezelf te zien ben in allerlei rollen, is al bijzonder, dat er dan ook nog een wethouder z'n agenda leeg veegt om je toe te spreken en dat er als kers op de taart een gang vol mensen staat die speciaal voor jou blijken te komen… Wow… Normaal heb ik m'n woordje wel klaar, maar nu stond ik met mijn mond vol tanden.

En dan het cadeau dat ik kreeg: Ab’s Plassen- & Poelentocht. Een eigen fietstocht door Alphen, jaarlijks te rijden, in meerdere afstanden, een potentiële klassieker. Dat is voor mij een schitterend aandenken, blijvend, passend bij mij en bij Tempo en passend bij hoe we als club steeds nieuwe invalshoeken weten te vinden om samen actief te zijn.

Daarom voelt deze benoeming ook vooral als een compliment aan de hele club. Aan iedereen die Tempo maakt tot wat het is. En onderschat de rol van Lydia niet: zij geeft mij alle ruimte om mijn bijdrage te leveren en levert een voortdurende stroom van creatieve ideeën.

Dank. Dank aan jullie allemaal. Op naar nog veel meer mooie Tempo‑momenten!