Zo, dat was hem dan. De laatste wedstrijd van het seizoen. Het toetje. De medailles zijn al binnen en toch nog een weekje trainen. Gewoon, omdat we het leuk vinden. En dan nog een overwinning, afgetekend. Gewoon, omdat we het samen doen.

Zo'n laatste is altijd wat chaotisch. Normaal vol scherpte in de voorbereiding, nu wat meer ruimte, omdat het kan. Iedereen is te laat om te vertrekken, dus Brian alleen op jacht naar anderen. Shirt vergeten. Waar is toch die parkeerplaats? Luitjes, vandaag maken wij ons nergens druk over, was de logische strekking van de voorbespreking. Ontspanning als toverspreuk voor een overwinning op ervaring.

Zo'n laatste wedstrijd nodigt uit tot verzoekjes. Yara wilde graag met Lisa in een vak, want dan had ze met iedereen gespeeld. U vraagt, wij draaien. Een regelrecht succesnummer. De scheidsrechter had amper ingefloten of Yara had de eerste al gemaakt. Daarna probeerde Brian dat te kopiëren, helaas.

Yara en Lisa dan weer in de punt. Hup, doorlopertje van Yara. Kijk, dit is een combinatie om te onthouden. Brian ook weer eens, bijna. De dames van Pernix waren gedraaid, dus wij ook: Lisa, schotje, goal. Brian weer een poging, mis. Lisa een doorloper, check. Brian weer een kans, zonde!

Mocht je je inmiddels afvragen of dit vervolgens de hele wedstrijd zo door ging? Kan ik dat eigenlijk wel zo samenvatten. Het was wel op dit punt dat Lars besloot een tandje bij te zetten en eigenhandig 17 ballen ging onderscheppen. En ook Jet kreeg het op haar heupen. Ze besloot de tactiek van Lisa: minimaal/niet lopen en wel raak schieten te kopiëren en dat werd een regelrechte hit. Een stuk of 5 zonder twijfel.

Zo kabbelde de wedstrijd verder met af en toe/vaak een kans van Brian, regelmatig een goal van een ander, een goede invalbeurt van de scherpschutter en soms een bijdrage van Maarten van Pernix die een lekkere pot speelde. Dimar nog een laatste goal en tijd voor de laatste minuut van het seizoen.

Aan het einde van de rit een afgetekende eindstand van 12 – 20 in ons voordeel. Tijd voor een foto en een drankje. Een mooi moment voor de laatste bekentenissen. De halve peer meegenomen uit de collectie van Vinz en Sem kwam ondanks veelvuldig ontkennen toch uit een sporttas tevoorschijn. De master in verstoppertje had hem vorige week na de team BBQ ‘geleend’. Over de verdwenen setjes van de vrouw des huizes bleek hij echter niets te weten.

En dan nu? Eerst maar eens hopen dat we volgend jaar weer samen mogen korfballen. Dus tromgeroffel totdat de indeling bekend is. En dan? Ach, genoeg te doen. Dimar coachte direct al een tweede team naar het kampioenschap bij Pernix, Lars organiseert een ALV, Brian regelt het bier voor het WK, Lisa gaat voor de winst op de special Olympics, het halve team een fluitje voor het schoolkorfbaltoernooi. Tussendoor waarschijnlijk een paar vrijwillige trainingen om de conditie enigzins op pijl te houden. Met andere woorden, laat die zomer maar lekker kort duren, want wij kunnen inderdaad niet zonder ons cluppie!